Przeskocz nawigację


– Musisz?
– Wiesz, że musze. Nie martw się, wrócę.
– Będę się martwić. Nie lubię jak wypływasz. Nie mogę wtedy spać. Krzyczę na nasze dzieci. Co chwilę słucham radia, czy nic się nie dzieje na morzu.
– Nie martw sie, wrócę, tak?
– Inni nie wrócili…
– Ale ja mam do kogo…

Nie było go po chwili. Słyszała tylko zamykanie drzwi. I została sama. Z myślami, lękiem, bez dotyku, porannej kawy i gonitwą aby zdążyć. Sama z jego dziećmi. Sama ze sobą. Plan na następne dni: nie myśleć, o nim, żywiole, morzu, tęsknocie, pustce sypialni, samotności fotografii. Powtarzać sobie: wróci, zawsze wraca.

Reklamy

4 Comments

  1. Tyle czułości w kilku słowach. Tyle strachu nie do opowiedzenia.
    A fotografia magiczna.

  2. Bardzo fajny tekst…

  3. no… poprzednicy mnie uprzedzili w komentarzu 🙂 podpisuję się pod nimi!

  4. Dziekuje za dobre slowa.
    Podejrzewam, ze to namiastka tego co czuja kobiety, kiedy ich mezczyzna opuszcza dom.


One Trackback/Pingback

  1. By Wypłynąć III « Moja Szuflada on 14 Mar 2011 at 1:05 pm

    […] Wypłynąć I Wypłynąć II « Everything Trying Like2 bloggers like this post. […]

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s

%d blogerów lubi to: